Niemal każdy specjalista Utrzymania Ruchu, spotkał się z sytuacją zwiększonej awaryjności maszyn, a nawet całych systemów, po oddaniu ich do ruchu po dużym remoncie (np. po remoncie głównym, rocznym itp.). Takie instalacje bardzo często trapią drobne (a czasami i poważne) usterki, które powstały wskutek przeprowadzonych właśnie prac remontowych (konserwacyjnych).

Powody tych usterek bywają przeróżne: nie zamocowano osłon maszyny, pomylono przewody przy podłączaniu silnika, nie uzupełniono oleju w motoreduktorze, nieprawidłowo przymocowano czujnik, nie dokręcono śrub, pozostawiono obcy przedmiot w zbiorniku, zainstalowano nieprawidłowo zregenerowany element,  …. itd. itp.

Dominującym czynnikiem powodującym opisane usterki jest czynnik ludzki, przez co zapobieganie tego typu awariom jest wyjątkowo trudne, albowiem ludzie popełniają błędy w sposób stochastyczny – niełatwo przewidzieć kiedy, kto i jaki błąd popełni?

Wszystkie te błędy noszą nazwę „problemów wieku dziecięcego” (ang. „infant mortality”) i są skorelowane z dwoma z sześciu wzorców awarii wg. RCM. (opisano tu: Sześć wzorców awarii)

Powyższe schematy wskazują, że prawdopodobieństwo awarii jest najwyższe gdy tylko nowy system zostanie wprowadzony do eksploatacji lub jeśli zostanie on wprowadzony do eksploatacji po remoncie, ale zmniejsza się w miarę upływu czasu. Ostatecznie prawdopodobieństwo awarii maleje po pewnym czasie.

Dla przykładu metodologia RCM2, rozpatruje powody awarii „wieku dziecięcego” i w oparciu o analizę FMEA pozwala skutecznie nimi zarządzać.

Zbyt inwazyjna i zbyt częsta konserwacja, zamiast zmniejszać –  zwiększa awaryjność systemów.

Po raz pierwszy zauważono i udokumentowano ten fenomen w trakcie II Wojny Światowej. W branży konserwacyjnej znany jest jako „Efekt Waddingtona”, a jego historia była niezwykła.

W owym czasie brytyjski naukowiec (biolog i genetyk) Conrad Hal Waddington (1905–1975) prowadził badania operacyjne dla RAF (Królewskich Sił Powietrznych). Był wysoko ceniony za swoje zdolności analityczne i umiejętności krytycznego myślenia.

Głównym zadaniem Waddingtona i jego kolegów naukowców z Sekcji Badań Operacyjnych Dowództwa Wybrzeża (CC-ORS) było doradzanie brytyjskiej armii w zakresie skuteczniejszego zwalczania niemieckich łodzi podwodnych.